Jan Henryk Luksemburski (ur. 12 lutego 1322, zm. 12 listopada 1375) – książę Karyntii, margrabia morawski. Najmłodszy syn Jana Luksemburskiego i Elżbiety, brat cesarza Karola IV Luksemburskiego.
W wieku pięciu lat został wysłany do Karyntii jako narzeczony, a od 1329 mąż Małgorzaty Maultasch (1318–1369), córki Henryka Karynckiego. W 1349 na wniosek żony małżeństwo zostało unieważnione z powodu rzekomej impotencji męża. W 1349 Karol IV Luksemburski nadał Janowi Henrykowi Morawy w lenno pod warunkiem, że jego potomkowie nie będą pretendować do czeskiego tronu, dopóki będą żyć potomkowie Karola IV. Okres panowania Jana Henryka oznaczał dla Moraw czas stabilności i rozwoju.
Jan Henryk był czterokrotnie lub pięciokrotnie żonaty. Po rozwodzie z Małgorzatą Maultasch ożenił się w latach 1349–1350 z Małgorzatą opawską (?-1363), córką Mikołaja II opawskiego. Zapewne w 1363 związał się z Elżbietą cieszyńską, która jest traktowana jako żona lub konkubina Jana Henryka. Jego trzecią (czwartą) żoną została w 1364 Małgorzata (1346–14 listopada 1366), córka Albrechta II Kulawego, wdowa po Meinhardzie III. Po raz czwarty (piąty) ożenił się w 1366 z Elżbietą Oettingen.