Na język polski po raz pierwszy przełożył go Tadeusz Smoleński około roku 1907 (opublikowane w 1913).
Obecnie papirus przechowywany jest w Muzeum Egipskim w Berlinie.
Opowieści
Pierwsze opowiadanie Do naszych czasów zachowało się tylko kilka ostatnich wersów. Przedstawione przez jednego z synów Chufu opisuje cuda w wykonaniu jednego z kapłanów z czasów panowania faraona Dżesera.
II opowiadanie – Woskowy krokodyl Kolejne opowiadanie, fragmentarycznie zachowane, prezentowane przez Khafre, opowiada o czarach kapłana z czasów panowania faraona Nebki. Kapłan po uzyskaniu informacji, że jego żona go zdradza, formuje z wosku krokodyla, który po użyciu magicznych zaklęć ma ożyć w kontakcie z wodą. Krokodyl wrzucony do wody ożywa i wciąga kochanka żony pod wodę na dno jeziora. Kapłan udaje się z wizytą do faraona, który nakazuje krokodylowi zjeść kochanka, a żonę kapłana spalić i wrzucić do rzeki.
III opowiadanie – Zielony klejnot Trzecie opowiadanie przedstawione przez Bauere, z czasów panowania faraona Snofru opowiada o samym faraonie.