Z czasem popularność zyskały przycinane krzewy, które często przybierają zaokrąglone kształty. Wykorzystuje się także mchy. Kwiaty zdobią przeważnie strumienie i stawy.
Historia thumb|240px|Himorogi w chramie Tsurugaoka Hachiman-gū, Kamakura thumb|240px|Ninna-ji Shinden Hokutei, Kioto thumb|240px|Adachi Museum of Art, ogród herbaciany rojiRoji → (1) ogród pawilonu (chashitsu) ceremonii herbacianych, (2) ścieżka prowadząca przez ogród., po lewej nijiri-guchi (wąskie wejście, na kolanach) do pawilonu ceremonii picia herbaty thumb|240px|Miniogród wewnętrzny (tsubo-niwa)Tsubo → tradycyjna jednostka powierzchni, ok. 3,31 m ²; niwa → ogród, dziedziniec.(drzewa przykryte słomianymi matami, ochrona na zimę (były dom gejsz, oki-ya) w Kanazawa thumb|240px|Ogród Wewnętrzny Chramu Meiji-jingū, Tokio (na zdjęciu „rzeka irysów”, 150 gatunków) Yamato, Nara Uważa się, że prapoczątkiem japońskich ogrodów były miejsca otoczone skałami (grupami skał), które nazywano amatsu iwasaka („boska bariera”) lub amatsu iwakura („miejsce zamieszkania bóstw”). Podobną rolę odgrywały gęste skupiska drzew himorogi „boski żywopłot, ogrodzenie”. Te archaizmy odnoszą się do prymitywnego chramu, czy też pierwotnie pasa świętej ziemi otoczonej wiecznie zielonymi roślinami. Strumienie i fosy, które otaczały świętą ziemię nazywano mizugaki („wodne ogrodzenie”).