Grał Valentina Lindsaya w przedstawieniu Portret rodzinny (1954) i Waltera Darveya–Stuarta w spektaklu Dzieci Edwarda (1955). Powrócił na ekran w komedii kryminalnej Komisarz i róże (La peau de l’ours, 1957) w roli syna Duquesne’a z Nicole Courcel. Gdy stepował na scenie, został odkryty przez Gene’a Kelly’ego, który zaangażował go do roli młodego kochanka w tawernie w komediodramacie Szczęśliwa droga (The Happy Road, 1957). Następnie zasłynął dzięki rolom amantów w komediach Philippe’a de Broki: Igraszki miłosne (Les Jeux de l’amour, 1960), Dowcipniś (Le Farceur, 1960) i Kochanek na pięć dni (L’Amant de cinq jours, 1961), gdzie dał prawdziwy popis: był to nowy styl aktorstwa komediowego, oparty na nieustannym ruchu, lekkości, zmienności nastrojów.
Występował na scenie Théâtre National Populaire (TNP) w Villeurbanne w Idiocie Marcela Acharda (1960) jako Camille Sévigné, Przez park na bosaka Neila Simona (1965) w roli Paula Brattera, Skąpcu Moliera (1966) w reż. Jeana Vilara jako Cléante, Niebieski, biały, czerwony lub libertyn (1967) w reż. Rogera Planchona jako markiz Aubier d’Arbonne i Romeo i Julii (1968) w reż.