Pod koniec stycznia, Arigi dopuścił się rękoczynów w stosunku do lekarza szpitala wojskowego, który nie chciał się zająć poważnie ranionym Josefem Kissem, gdyż nie był on oficerem. W konsekwencji, Arigi został „karnie” przeniesiony z powrotem na front na Bałkanach, do eskadry Flik 6, następnie Flik 1J. Eskadry te latały na nowych austriackich myśliwcach Aviatik D.I, które jednak okazały się niedopracowane konstrukcyjnie i ulegające awariom (na Aviatiku D.I poniósł śmierć Frank Linke-Crawford). Niemniej jednak, od kwietnia do sierpnia 1918 roku Arigi odniósł dalsze 7 zwycięstw, ostatnie 23 sierpnia nad brytyjskim bombowcem DH-4. Z ilością 32 zwycięstw powietrznych, Arigi był drugim co do skuteczności asem lotnictwa austro-węgierskiego (po Godwinie Brumowskim).
Był przy tym chyba najpopularniejszym lotnikiem austro-węgierskim, także na dworze cesarskim i najczęściej odznaczonym: zdobył 4 złote, 4 srebrne I klasy oraz dalsze 2 srebrne II klasy i 2 brązowe Medale WalecznościJohann Stolzer, Christian Steeb: Österreichs Orden vom Mittelalter bis zur Gegenwart. Graz 1996, s. 242., Krzyż Wojskowy Karola, bułgarski Order Waleczności. Mimo to nie był awansowany na oficera, nosząc pod koniec wojny stopień podoficerski Offiziersstellvertreter (podobnie jak Kiss).