Innymi zwierzętami zamieszkującymi teren parku są: kot błotny, kotek cętkowany, łaskun palmowy, szakal złocisty, hiena pręgowana, nietoperze z rodzaju Pteropus, jeżozwierze, nilgau indyjski, sambar indyjski, mangustowate. Z gadów występują tu agamy z rodzaju Calotes, waran bengalski, niektóre węże z rodziny połozowatych, w języku angielskim określane Rat snakes, niemrawiec indyjski, kobry, żmijowate i zaskroniec indyjski (Xenochrophis piscator). Odnotowano około 35 gatunków motyli, a także 50 gatunków ryb, w tym brzeszczotka azjatyckiego, ryby z rodzaju Cirrhinus (rodzina: karpiowate) i ryby z rodzaju Ompok.
Tereny parku, położone w depresji pomiędzy rzekami Gambhir i Banganga, pierwotnie były obszarami zalewowymi, zatapianymi w czasie pory deszczowej. W XVIII wieku, za sprawą władcy Bharatpuru, maharadży Surai Mala w celu utworzenia rezerwuaru wody dla celów rolniczych, tereny te zostały na stałe zatopione. W latach 1850–1899 system tam i kanałów został rozbudowany, w wyniku czego znacznie zwiększyła się pojemność rezerwuaru. Podmokłe tereny stały się ulubionym miejscem postoju ptaków wędrownych. Począwszy od połowy XIX wieku władcy Bharatpuru zaczęli traktować obszar jako tereny łowieckie.