W okresie napoleońskim opracowano szczegółowe regulaminy dotyczące postoju oddziałów wojskowych. Oddział chroniony był przez sieć placówek, zwykle w sile plutonu lub kompanii. Każda placówka składała się z 3 części: wedeta (fr. vedette) – tzw. łańcuch widzów – żołnierzy rozstawionych w takiej odległości od siebie, aby nikt nie mógł się między nimi niezauważony przecisnąć, żołnierze ci mieli obowiązek być w ciągłej czujności i gotowości do walki; straże posiłkowe (fr. petite garde) – oddział kilku ludzi z sierżantem, który w razie potrzeby mógł zmieniać widzów, wspierać atakowanych czy eskortować zatrzymanych na tyły; grangarda (fr. grande garde) – właściwa placówka.
System placówek miał za zadanie ostrzeganie w porę sił głównych przed wrogiem, zabezpieczanie obszaru biwakowania przed osobami przypadkowymi i w razie czego powstrzymywanie przez dezercjami.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ubezpieczenie (wojsko)