W lutym 1849 naczelnym dowódcą wojsk węgierskich został mianowany generał Henryk Dembiński, zdymisjonowany na rzecz generała Görgeya po przegranej bitwie pod Kápolną. Koniec marca przyniósł powstańcom długo oczekiwaną serię zwycięstw. Pod wpływem wiadomości o zwycięstwach, ewakuowany do Debreczyna sejm ogłosił 19 kwietnia niepodległość Węgier, detronizując Habsburgów. W miejsce Komitetu Obrony Narodowej powołano rząd narodowy, na czele którego stanął Bertalan Szemere, głową państwa – prezydentem został Lajos Kossuth, ministrem obrony narodowej generał Artur Görgey.
W maju 1849 cesarz Franciszek Józef I uzyskał od Rosji w ramach Świętego Przymierza pomoc wojskową. W czerwcu Rosjanie (feldmarszałek Iwan Paskiewicz) i Austriacy (generał Julius Jacob von Haynau) wkroczyli na Węgry. Od sierpnia 1849 naczelnym wodzem armii węgierskiej był generał Józef Bem który po bitwie pod Segesvárem (dzisiejsza Sighișoara), w której poległ jego adiutant i poeta Sándor Petőfi, został wyparty z Siedmiogrodu. Po klęsce honwedów 9 sierpnia pod Temeszwarem (dzisiejsza Timișoara), gdzie wojska generała Haynaua pokonały wojska generała Bema, doszło do kapitulacji pod Világos (13 sierpnia) i rewolucja upadła. Żołnierze, Lajos Kossuth, generał Józef Bem przekroczyli granicę turecką.