27 lipca 1918 po zaledwie 23 sekundach walki pokonał Freda Fultona, wówczas uważanego za jedynego pięściarza, który mógłby odebrać tytuł mistrzowski Jessowi Willardowi. Od tego momentu był głównym pretendentem do tytułu mistrza świata wszechwag, a dziennikarze nadali mu przydomki „Tygrys” (ang. Tiger) i „Pogromca Olbrzymów”. Do końca roku znokautował kilku innych zawodników: Terry’ego Kellara (w piątej rundzie), Jacka Morana (w pierwszej rundzie), Battlinga Levinsky’ego (w trzeciej rundzie), Dana Flynna (w pierwszej rundzie), Carla Morrisa (w pierwszej rundzie) i Gunboata Smitha (w drugiej rundzie), poza tym wygrał na punkty z Billym Miske’em (po sześciu rundach) i przegrał na punkty z Williem Meehanem (po czterech rundach). Od stycznia do kwietnia 1919 zwyciężył w kolejnych pięciu pojedynkach poprzez nokaut w pierwszej rundzie.
W drugiej połowie czerwca 1919 rozpoczął treningi z Jimem De Forestą do walki o mistrzostwo świata wszechwag z Jessem Willardem, która odbyła się 4 lipca 1919 w Toledo (Ohio). Po trzech rundach jednostronnej walki sekundanci poddali Willarda, który doznał złamania pięciu żeber i stracił sześć zębów;