Walki z Gene’em Tunneyem Na ringu pojawiał się niezmiernie rzadko, tylko w hojnie opłacanych walkach pokazowych, co było spowodowane m.in. brakiem rywala odpowiedniej klasy. 6 września 1924 miał zawalczyć z czarnoskórym Harrym Willsem, ale do pojedynku nie doszło z powodu uprzedzeń rasowych – do jego organizacji nie dopuścił James A. Farley, ówczesny przewodniczący Komisji Bokserskiej Stanu Nowy Jork, w czym poparł go gubernator Al Smith. Latem 1925 zakończył współpracę menedżerską z Jackiem Kearnsem, a jego nowym agentem został Gene Normile.

23 września 1926 w Filadelfii, po trzech latach przerwy od walk, zmierzył się z Gene’em Tunneyem, przez którego – w obecności rekordowej liczby 120 757 widzów – został pokonany po 10 rundach jednogłośnie na punkty. Za udział w walce, która przyniosła organizatorom 1 895 733 dol. zysku ze sprzedaży biletów, otrzymał 717 tys. dol. Po zwycięskiej walce z Jackiem Sharkeyem, którego znokautował 21 lipca 1927 w Nowym Jorku w siódmej rundzie, przystąpił 22 września tego samego roku w Chicago do rewanżu z Tunneyem, ale ponownie został pokonany na punkty po 10 rundach. Walka, którą obejrzało 104 943 widzów, przyniosła organizatorom 2 658 660 dol. zysku, z czego 425 tys. dol. otrzymał Dempsey. 4 marca 1928 ogłosił zakończenie kariery.