Michał I Bragança (port. Miguel I, Miguel Maria do Patrocínio João Carlos Francisco de Assis Xavier de Paula Pedro de Alcântara António Rafael Gabriel Joaquim José Gonzaga Evaristo de Bragança e Bourbon; ur. 26 października 1802 w Lizbonie, zm. 14 listopada 1866 w Karlsruhe) – drugi syn króla Jana VI i Charlotty Joachimy Burbon, infantki hiszpańskiej. Trzydziesty (lub według innych historyków – trzydziesty pierwszy) król Portugalii i Algarve w latach 1828–1834 (podczas portugalskiej wojny domowej).
Michał był konserwatystą i admiratorem Cesarstwa Austriackiego, pod przewodnictwem swojego nauczyciela – Klemensa Lothara von Metternicha. Stanął na czele dwóch rewolt przeciwko swojemu ojcu – w latach 20. XIX wieku i dlatego został wygnany z ojczyzny.
Samozwańczy król
W 1826 został zaręczony ze swoją młodą bratanicą – Marią II da Gloria. W następstwie tego wydarzenia, Michał ogłosił sam siebie, regentem (26 lutego 1828) i następnie przejął tron jako wyłączny monarcha (11 lipca 1828). Tym samym obalił konstytucję swojego brata Piotra IV, króla Portugalii i cesarza Brazylii.