Po kilku (zwykle 3) dniach z części merozoitów powstają makrogametocyty i mikrogametocyty, które dostają się do jelita komara, gdy zainfekowany człowiek zostanie ponownie ugryziony. Mikrogametocyt przekształca się w 4–6 ruchliwych mikrogamet, natomiast makrogametocyt w jedną nieruchliwa makrogametę (sporogonia). Obie gamety łącza się tworząc ruchliwą, uwicioną zygotę (ookinetę). Ta następnie wnika pod nabłonek jelita komara i przekształca się w oocystę, która z kolei przekształca się w sporocystę, po której pęknięciu uwalniane są sporozoity, przedostające się do gruczołów ślinowych komara.

Leczenie Podobnie jak w przypadku zarodźca ruchliwego (P. vivax), lekiem z wyboru w leczeniu malarii wywołanej przez zarodźca sierpowatego jest chlorochina. Na obszarach gdzie spotykane są szczepy oporne na chlorochinę, lekiem pierwszego rzutu jest artesunat albo meflochina. Niestety, w przypadku tej odmiany malarii skuteczność leczenia jest znacznie niższa.

W przypadku zakażenia przez pasożyta ośrodkowego układu nerwowego (OUN) stosuje się dożylne podawanie kwasu acetylosalicylowego oraz heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH).

Zobacz też leki przeciwmalaryczne

Przypisy Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie listy organizmów patogennych oraz ich klasyfikacji, a także środków niezbędnych dla poszczególnych stopni hermetyczności ().

Bibliografia

Kategoria:Apikompleksy