Forstera, Eugeniusza Fromentin, Hugo von Hofmannsthala, Jarosława Iwaszkiewicza, Henry’ego Jamesa, Jana Kotta, Vladimira Nabokova, Evelyn Waugh.
thumb|200px|Marek Zagańczyk, Droga do Sieny, 2005 Droga do Sieny (2005), jest zbiorem szkiców poświęconych krajobrazom i sztuce Toskanii. „Droga do Sieny sytuuje się w XX-wiecznej tradycji podróży, a więc na skrzyżowaniu eseju i autobiografii, […] w tytule kluczowym słowem jest «droga», a więc wędrowanie nie zaś jego cel. […] Tekst żywi się nieustannym dialogiem ze słynnymi podróżnikami po Włoszech, od Stendhala do Camusa i Herlinga-Grudzińskiego, ma swoją niezatartą fizjonomię, wyraźny podpis autora, znak jego wrażliwości i inteligencji. […] Jeśli klasyczna podróż włoska odbywała się po linii prostej, z północy na południe […] to w wypadku Drogi do Sieny linia jest kapryśna, zatacza koło, nawraca, czytelnik zostaje od razu zanurzony w zmysłową rzeczywistość pejzażu, urodę niepowtarzalnego połączenia dzieł człowieka i natury” (Joanna Ugniewska). W książce znalazły się także sylwetki Erwina Axera, Nicolasa Bouvier, Bruce’a Chatwina, Giuseppe Tomasiego di Lampedusa, V.S.