choć proponowano mu posadę w Bibliotece Narodowej, pozostał dożywotnio kustoszem gabinetu medali. Pozbawiony majątku jako arystokrata i duchowny, zmarł w zupełnej nędzy.
Opublikował liczne eseje z zakresu języków orientalnych i archeologii. Rozgłos literacki zyskał 7-tomową powieścią Voyage du jeune Anacharsis en Grèce dans le milieu du quatrième siècle avant l'ère vulgaire („Podróże młodego Anacharzysa po Grecji”, 1788), którą tworzył przez 30 lat życia. Ujęta w postaci opisów i refleksji z fikcyjnej peregrynacji, dawała obraz życia starogreckiego w epoce klasycznej widziany oczami młodego barbarzyńcy (Scyty)"Po swojej publikacji i jeszcze przeszło sto lat później Podróż była absolutnym hitem wydawniczym. (...) Dla uczniów stanowiła wprowadzenie do dzieł klasyków. (...) Wywarła ogromny wpływ na francuski neoklasycyzm w literaturze i sztuce, a także, dzięki licznym tłumaczeniom, na filohellenizm w całej Europie" (Charles King: Dzieje Morza Czarnego, Warszawa 2006, s. 53-54). Zyskała również naśladownictwo w postaci powieści „Charykles” W.A. Beckera.. Podobny charakter miała wcześniejsza powieść o obyczajach starożytnych – Les Amours de Carite et de Polydore (1760). Abbé Barthélemy był też autorem niewielkiego poematu heroikomicznego Wojna pcheł (La Guerre des puces, ou la Chanteloupée, 1829).