Elio de Angelis (ur. 26 marca 1958 w Rzymie, zm. 15 maja 1986 w Marsylii) – włoski kierowca wyścigowy. W latach 1979–1986 wziął udział w 109 Grand Prix Formuły 1. Jeździł dla zespołów Shadow, Lotus i Brabham.
Kariera Elio zadebiutował w Formule 1 w 1979 roku. Jeździł wówczas dla bliskiego upadku zespołu Shadow. W sezonie 1980 przesiadł się do Lotusa. W wieku 20 lat niemal stał się najmłodszym zwycięzcą Grand Prix w historii, kiedy to był trzeci w Grand Prix Brazylii na torze Interlagos (1984). W 1985 roku de Angelis opuścił Lotusa, kiedy wysiłki zespołu były skupione na utalentowanym Ayrtonie Sennie. De Angelisa zastąpił Johnny Dumfries, któremu odpowiadała rola drugiego kierowcy. De Angelis na sezon 1986 przeszedł do zespołu Brabham. Zastąpił dwukrotnego Mistrza Świata Nelsona Piqueta (Piquet przeszedł do Williamsa, ponieważ kwota jaką zaproponował szef Brabhama – Bernie Ecclestone – nie odpowiadała mu). Brabham mając dwóch dobrych kierowców (Elio de Angelis i Derek Warwick) stał na skraju bankructwa. Niezbyt udany bolid o nazwie BT55 nie dawał Włochowi możliwości walki z czołowymi zespołami. Nie dawał nawet szans na ukończenie wyścigu.