Zygmunt Aleksandrowicz Lewoniewski, (ur. w Petersburgu, zm. 13 sierpnia 1937 w Arktyce) – radziecki lotnik polarny pochodzenia polskiego, brat polskiego lotnika Józefa Lewoniewskiego.
Życiorys Rodzice Zygmunta Lewoniewskiego (matka Teofila z Biziuków, ojciec Aleksander) pochodzili z Sokółki, z rodowodem szlacheckim. W 1898 roku wyjechali do Petersburga w poszukiwaniu pracy. Młodszy syn państwa Lewoniewskich, Zygmunt urodził się w Sankt Petersburgu w Rosji 15 maja 1902. W młodości mieszkał głównie w Sokółce. Pracował jako robotnik. Wziął udział po stronie bolszewików w rewolucji październikowej 1917 i wojnie domowej w Rosji. Od 1918 służył w Armii Czerwonej. Od 1919 dowodził kompanią, następnie batalionem, był szefem sztabu i dowódcą pułku strzeleckiego na Froncie Wschodnim. W 1921 walczył z oddziałami antybolszewickimi w Dagestanie.
Od 1921 służył w 4 Oddziale Żeglugi Powietrznej (lotniczym) w Piotrogrodzie, a od 1923 w Sewastopolskiej Wojskowej Szkole Lotnictwa Morskiego (w służbie naziemnej). Od 1924 uczył się w tej szkole, którą ukończył w 1925, po czym służył jako pilot w radzieckim lotnictwie wojskowym, a także jako instruktor w sewastopolskiej szkole.