Alfred Bentkowski (ur. 3 czerwca 1813 w Warszawie, zm. 26 lutego 1850 w Rzymie) – lekarz, duchowny katolicki.
Życiorys Nauka, młodość i praca zawodowa Alfred był najstarszym synem profesora Liceum Warszawskiego i Uniwersytetu Warszawskiego Feliksa Bentkowskiego i Emilii z Zajdlerów. Po ukończeniu Liceum Warszawskiego zapisał się na Uniwersytet Warszawski w 1830 roku; zamierzał początkowo zostać prawnikiem i słuchał wykładów z prawa rzymskiego, historii i antropologii. Po wybuchu powstania listopadowego przerwał studia i wstąpił w szeregi wojsk powstańczych, gdzie służył w gwardii honorowej gen. Chłopickiego i później w artylerii. Wraz z korpusem generała Antoniego Giełguda przekroczył w lipcu 1831 roku granicę Prus Wschodnich i dostał się do obozu dla jeńców wojennych. Wkrótce uwolniony, udał się do Królewca i podjął studia medyczne na tamtejszym uniwersytecie, które ukończył w 1836 roku, otrzymując doktorat medycyny i chirurgii (na podstawie rozprawy Analecta de morbis quibusdam pectoris, poświęconej chorobom dróg oddechowych: zapaleniu krtani, tchawicy i oskrzeli oraz gruźlicy płuc). W latach królewieckich był też słuchaczem wykładów z filozofii i logiki Johanna Friedricha Herbarta. Osiedlił się jako lekarz w Poznaniu w 1836 roku, gdzie zaprzyjaźnił się z Karolem Marcinkowskim i cieszył się dużym uznaniem, m.in.