Childebert I (ur. 496 w Reims – zm. 13 grudnia 558) – władca Franków z dynastii Merowingów, jeden z czterech synów Chlodwiga I oraz św. Klotyldy, który podzielił się królestwem Franków po śmierci ojca w 511.
Childebert otrzymał w swej dzielnicy miasto Paryż, kraj rozległy na północ do rzeki Sommy, a na zachód do kanału La Manche i do Armoryki (dzisiejsza Bretania). Jego bracia rządzili w innych częściach byłego królestwa: Teuderyk I w Metz, Chlodomer w Orleanie, a Chlotar I w Neustrii.
W 523 rozpoczął wojnę z królem Burgundii, Godomarem. W bitwie pod Verezonce zginął brat Childeberta, Chlodomer. W 524, po zamordowaniu dzieci Chlodomera przez Chlotara, Childebert zajął miasta Chartres i Orlean.
W późniejszych latach podejmował różne wyprawy przeciw królestwu Burgundii. W 532 oblegał Autun, a w 534 zdobył część królestwa z miastami Mâcon, Genewą i Lyonem. Kiedy Frankowie objęli Prowansję jako schedę po królu Ostrogotów, Witigesie, miasta Arles oraz Marsylia zostały zagwarantowane dla Childeberta przez swoich braci. Aneksja Prowansji została zakończona, z pomocą Chlotara, zimą z roku 536 na 537.