Klasycyzm ukazany tutaj nie mógł być jednak posagiem greckich tradycji, gdyż tak naprawdę o scenie greckiej współcześni nie wiedzieli nic aż do 1484, stąd widoczna w drzeworytach klasyczna interpretacja praktyki średniowiecznej. Budowa sceny zmieniła się gdy wydano Witruwiusza, czyli wiadomości o proporcjach i konstrukcjach greckich i rzymskich budowli. Współcześni podchwycili półkolisty układ widowni, ale jakby nie zauważając amfiteatralnego aspektu tej budowli. Ówczesny humanista był położony w nieciekawej sytuacji, nie znając do końca koncepcji budowli – case starożytnej, pamiętając o wciąż jeszcze funkcjonujących mansjonach średniowiecznych wymyślił formę, która łączyła w sobie te dwie tradycje. Plan przedstawiał półkolistą widownię, orchestrę, dalej aula regia – budynki przed forum – czyli wolną przestrzenią. Z boków natomiast, na kwadratowej przestrzeni zwanej hospitaliami znajdowały się dwie trójkątne machiny do każdej akcji lub sceny. Plan ten zdradza dążenie po omacku do prawdy o teatrach czasów klasycznych.