Od 1957 pracował jako sekretarz naukowy Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz w Szkole Głównej Służby Zagranicznej. Od 1958 miał stopień docenta. Od 1959 do 1962 był profesorem Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, a następnie Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od co najmniej 1963 roku utrzymywał kontakty ze Służbą Bezpieczeństwa. Jako tajny współpracownik formalnie zwerbowany został w marcu 1965 i posługiwał się pseudonimami „Edward Wiśniewski”, i „Wiśniewski”. Współpracę zakończono w 1981 roku jako przyczyny wskazując jego wiek i stan zdrowiaTamże, s. 78, 83..
Uzyskał doktoraty honoris causa Uniwersytetu Ruhry w Bochum i Uniwersytetu w Bordeaux.
Był delegatem Polski na konferencje międzynarodowe w 1968 i 1969 w Wiedniu, podczas których wynegocjowano i przyjęto Konwencję wiedeńską o prawie traktatów.
W latach 80. XX wieku uczestniczył w negocjacjachOd księżnej Izabeli do współczesności – zbiory Czartoryskich (gazeta.pl) z Adamem Czartoryskim w sprawie przekazania narodowi kolekcji Czartoryskich będącej częścią Muzeum Narodowego w Krakowie.
Wieloletni prezes krakowskiego oddziału Towarzystwa Polsko-Austriackiegopolonika.net. Poza działalnością naukową był znawcą dzieł Szekspira.
Uczniowie: dr hab. Kazimierz Lankosz, prof.