Pojawił się ponadto nurt „faszystowskiego feminizmu”; specjalne kobiece komanda miały patrolować ulice Londynu w poszukiwaniu prostytutek i komunistek, aby je następnie reedukować. Partia była zorganizowana w sposób paramilitarny, z podziałem na oddziały, kompanie, dywizje, dystrykty, hrabstwa i obszary, na czele których stały dowództwa. Główne decyzje podejmowała Wielka Rada Faszystowska (Fascist Grand Council). Istniały bojówki partyjne zwane Defence Force na czele z szefem sztabu. Prowadzono też działalność „wywiadowczą i kontrwywiadowczą” skierowaną przeciwko związkom zawodowym i komunistom.
Poważną rolę odegrali członkowie Brytyjskich Faszystów podczas strajku generalnego w Wielkiej Brytanii w 1926 r. inspirowanego przez Komintern. Pomagali wówczas utrzymać służby publiczne. Nie uzyskali jednak zgody od władz rządowych na akces do Organisation for the Maintenance of Supplies, która powstała w celu zmobilizowania antystrajkowych sił porządkowych. Od 1927 r. zaczęto nosić niebieskie koszule jako oficjalny partyjny strój. Po 1931 r. pojawiła się coraz silniejsza tendencja pełnego zaadaptowania programu włoskiej Narodowej Partii Faszystowskiej. Działalność głównych działaczy ugrupowania skupiała się w dużym stopniu na ustalaniu, co oznacza słowo „faszyzm” w brytyjskiej wersji.