Historia W 1952 papież Pius XII pozwolił, by katolicy obrządku łacińskiego mieszkający w Izraelu mogli używać w liturgii języków hebrajskiego i aramejskiego. Trzy lata później łaciński patriarcha Jerozolimy Alberto Gori zaaprobował powstanie Œuvre de Saint Jacques l’Apôtre (Apostolat św. Jakuba Większego), który następnie przerodził się w Wikariat dla katolików języka hebrajskiego, na: www.lpj.org, dn. 25 kwietnia 2007..
W 1990 benedyktyn izraelski Jean-Baptiste Gourion mianowany został wikariuszem apostolskim dla wspólnoty języka hebrajskiego przy łacińskim patriarchacie w Jerozolimie. Trzynaście lat później o. Gourion konsekrowany został na biskupa pomocniczego Jerozolimy. Konsekratorami byli Michel Sabbah, kardynał Roger Marie Élie Etchegaray oraz nuncjusz w Ziemi Świętej Pietro Sambi. Po śmierci biskupa Gouriona w 2005 Wikariuszem Patriarchalnym dla wspólnoty języka hebrajskiego wybrano kustosza Ziemi Świętej Pierbattistę Pizzaballę OFM, długoletniego duszpasterza tej grupy katolików w Jerozolimie. W latach 2008–2017 roku funkcję wikariusza pełnił ks. David Neuhaus SI. Od października 2017 roku powyższą wspólnotą kierował ks. Rafic Nahra, od września 2021 Wikariuszem Patriarchalnym jest ks.