W latach 1824–1830 był członkiem Rady Ogólnej Lekarskiej, a w latach 1837–1848 Rady Lekarskiej Królestwa Polskiego. W 1820 był współtwórcą Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, następnie jego bibliotekarzem w latach 1826–1830Hanna Bojczuk, Księgozbiór Biblioteki Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego w latach 1821-1944. W: Z badań nad polskimi księgozbiorami historycznymi. Studia i materiały / red. nauk. Józef Wojakowski. T. 18 Warszawa 1997 s. 178. oraz jego prezesem w latach 1839–1843.
Wziął udział w powstaniu listopadowym i działał jako lekarz w szpitalu Gwardii Koronnej (Koszary Mirowskie) i w prowizorycznym ambulatorium, urządzonym w salach Uniwersytetu. Po upadku powstania i zlikwidowaniu UW przez cara Mikołaja I pozostał w Warszawie i prowadził swą prywatną praktykę, ciesząc się sławą jednego z najpopularniejszych lekarzy warszawskich.
Pracował również w Instytucie Wychowania Panien w Puławach. Był honorowym członkiem Lubelskiego Towarzystwa Lekarskiego. Otrzymał szlachectwo z prawem dziedziczenia.
Życie prywatne Od 1820 był wolnomularzem w loży „Świątynia Stałości”, a w latach 1828–1848 radcą Konsystorza Wyznań Ewangelickich w Królestwie Polskim.