Historia Pierwszą udokumentowaną operacją naprawczą uszkodzonej tętnicy było doniesienie z Chicago, że w 1897 J.B. Murphy (1857–1919) zeszył rozerwaną po postrzale tętnicę udową. Wcześniej naczynie takie podwiązywano i dokonywano amputacji kończyny. Jednym z kamieni milowych w rozwoju chirurgii naczyniowej były prace Alexisa Carrela, który opracował technikę szwu naczyniowego umożliwiającego połączenie koniec-do-końca naczynia krwionośnego. Prace te były przeprowadzone przed wyizolowaniem heparyny w 1916, co wiązało się z częstym wykrzepianiem krwi w zakleszczonych naczyniach. Z tego powodu wcześniejsze próby embolektomii kończyły się niepowodzeniem (Berkeley Moynihan w Leeds, Sampson Handley w Middlesex Hospital w Londynie w 1907). O pierwszej skutecznej embolektomii doniósł Ernest Mosny (1861–1918) z Francji w 1911 i w następnym roku Einar Key (1872–1954) ze Sztokholmu. Dużym ułatwieniem w przeprowadzeniu embolektomii było wprowadzenie w latach 60. XX w. cewnika Fogarty’ego. Następnym krokiem dla rekonstrukcyjnej chirurgii naczyniowej była znajomość patologii miażdżycowych zwężeń naczyń tętniczych i możliwość wizualizacji miejsca zwężenia.