mały|Fragment XIX-wiecznego manuskryptu Bhagawadgita (sanskryt भगवद्गीता Bhagavadgītā, Pieśń Pana) – gita (pieśń) w formie dialogu stanowiąca niewielką część epickiego poematu Mahabharaty (ok. 700 strof Bhiszma-Parwa, rozdziały 23–40). Jedna ze świętych ksiąg hinduizmu skomponowana najprawdopodobniej pomiędzy III a II wiekiem p.n.e.
Powstanie Bhagawadgita powstała około III wieku p.n.e. jako odrębny tekst. Dokładna analiza treści ujawnia pewne sprzeczności, które według badaczy świadczą o późniejszych, licznych przeróbkach. Dopiero tak zmieniony utwór został najprawdopodobniej w pierwszych wiekach naszej ery włączony do VI księgi Mahabharaty.
Pomimo tego, iż autor (autorzy?) Gity pozostaje nieznany, jakość wykonanej przez niego pracy wskazuje według uczonych na znaczny kunszt (Winternitz, autor monograficznej „Historii literatury indyjskiej” nazywa go wręcz wielkim poetą).
Treść Utwór jest pouczeniem w formie dialogu filozoficznego o tematyce etycznej.