Szczególnie silne burze jednokomórkowe nazywane są burzami pulsacyjnymi.
Na tym etapie zjawiska zachodzące w trakcie burzy są najsilniejsze – prądy wstępujące są najmocniejsze, opad ma największą intensywność, wyładowań jest najwięcej, chmura osiąga największą wysokość. Kiedy partie powietrza wznoszą się na szczyt troposfery, szybko stają się chłodniejsze niż ich otoczenie powyżej tropopauzy (stratosfera jest stabilna), co oznacza, że osiągają ujemną wyporność i powoli się zatrzymują. Z tropopauzą działającą w tym sensie jak „pokrywa”, partie powietrza rozchodzą się poziomo wzdłuż niej, tworząc kowadło (łac. incus). Burze jednokomórkowe mogą czasami powodować niewielki grad w fazie dojrzałej (zwykle nie jest on wystarczająco duży, aby spowodować uszkodzenia). Jednak dojrzałość pojedynczej komórki trwa zwykle zaledwie około dziesięciu minut. Faza rozpraszania komórki następuje szybko.
Etap trzeci – faza rozpraszania Napędzany deszczem prąd zstępujący, który uderzając w powierzchnię ziemi, rozprzestrzenia się poziomo, nieuchronnie odcina dopływ ciepłego, wilgotnego powietrza do prądu wstępującego burzy, przez co prąd wstępujący pojedynczej komórki słabnie.