mały|Grób Maurycego Wolffa na cmentarzu Powązkowskim Maurycy Wolff herbu Postęp, (ur. 11 lutego 1798 w Warszawie, zm. 26 kwietnia 1861 tamże) – polski lekarz związany z Warszawą.
Życiorys Przodkiem rodziny Wolff był Abraham Emanuel, nadworny lekarz księcia Augusta Sułkowskiego, później generalny sztabslekarz wojsk polskich, którego syn Ferdynand August (1768–1846), lekarz, żonaty z Beatą Barbarą Michler, uszlachcony w roku 1820, był ojcem Maurycego.
Po ukończeniu Liceum Warszawskiego w roku 1813 Maurycy Wolff rozpoczął studia w warszawskiej Szkole Lekarskiej, ale został, z powodu udziału w bójce studenckiej (prawdopodobnie porachunki korporacji akademickich), z niej usunięty w roku 1817Księga protokołów Rady Ogólnej Uniwersytetu Warszawskiego 1817-1819, wyd. i objaśn. opatrzył Rafał Gerber., Warszawa, Uniwersytet Warszawski, 1958 s.26, po czym kontynuował studia za granicą, w Berlinie, Paryżu i Würzburgu, gdzie otrzymał w roku 1819 tytuł doktora medycyny. Po dwuletniej praktyce w różnych szpitalach niemieckich Wolff powrócił w 1821 do Warszawy i otworzył tam prywatną praktykę. Wziął udział jako lekarz wojskowy w powstaniu listopadowym, niosąc pomoc rannym w lazarecie urządzonym w koszarach Mirowskich. Już w czasie powstania otrzymał stanowisko ordynatora warszawskiego Szpitala św.