Mężczyzn postawiono przed tak zwanym sądem doraźnym (niem. Standgericht), będącym elementem terroru sądowego i stanowiącym parodię prawa mającego uzasadniać represje, pod przewodnictwem majora policji Wenzla i w obecności dowodzącego akcją podpułkownika Daumego. Nie przesłuchano zatrzymanych oraz nie dokonano spisania ich zeznań, rejestrując jedynie personaliaUstanawiające policyjne sądy doraźne Rozporządzenie z 31 października 1939 o zwalczaniu aktów gwałtu w Generalnym Gubernatorstwie pomimo wielkiej surowości (śmierć jako jedyna kara we wszystkich artykułach, brak wzmianki o prawie do obrony, jednakowe traktowanie sprawcy, podżegacza i pomocnika i tak dalej) nie dawało podstaw do zastosowania odpowiedzialności zbiorowej. Analiza Rozporządzenia dokonana przez Stanisława Płoskiego cytat w: Jan Bijata: Wawer s. 38–41.. 114 mężczyzn zostało skazanych na śmierć, pozostałych „ułaskawiono”, zlecając im wykopanie grobówBijata, op.cit. s. 31.. Antoni Bartoszek, właściciel restauracji, w której zginęli dwaj Niemcy, został dotkliwie pobity i powieszony u wejścia do lokalu przed zapadnięciem „wyroku” sądu doraźnego.