W 1814 roku poprowadził pierwsze oddziały austriackie do Mediolanu, stolicy pasierba Napoleona, Eugeniusza.

Małżeństwo z cesarzową Ze swoją przyszłą żoną spotkał się wcześniej, gdy był jednym z jej 12 szambelanów, kiedy przebywała w Pradze w 1812 roku, chociaż wtedy Maria Ludwika nie zwróciła na niego uwagi. Musiała jednak wiedzieć o jego istnieniu, ponieważ był charakterystyczną postacią w błyszczącym huzarskim mundurze i z czarną przepaską. Miał silną budowę ciała, kręcone jasne włosy, przystrzyżony wąsik i rumianą, lecz pobrużdżoną twarz. Był młodszy od pierwszego męża cesarzowej o zaledwie sześć lat. Był też wykształcony, lubił poezję, dobrą muzykę i grał na fortepianie. Poza tym pociągał kobiety jako słynny pożeracz serc. Pani de Staël wspominała:

Miał niezliczone romanse, a jego prywatne życie otaczała atmosfera skandalu. W 1813 roku, po unieważnieniu poprzedniego małżeństwa, poślubił hrabinę Teresę Ramondini, z którą uciekł kilka lat wcześniej – mieli już pięcioro dzieci urodzonych z nieprawego łoża.