Varia, brak foliacji..
Franciszek Lanckoroński podniósł znaczenie rodu, zrobił karierę i dorobił się magnackiej fortuny. Obok starostw stopnickiego i skalskiego, miał tenuty: bocheńską i wielicką, a przede wszystkim dochody z warzelni soli. Po ojcu odziedziczył klucz wodzisławski. Forunę tę powiększyli jego synowie Józef i Wawrzyniec, których miał z małżeństwa z Jadwigą Morsztynówną. Franciszek Lanckoroński żył jeszcze 25 kwietnia 1716, wtedy bowiem będąc ciężko chory, poprosił w liście do Adama Sieniawskiego o opiekę nad synami.
Przypisy
Bibliografia Biografia w iPSB Stanisław Cynarski: Dzieje rodu Lanckorońskich z Brzezia od XIV do XVIII wieku. Sprawy kariery urzędniczej i awansu majątkowego. Warszawa-Kraków: PWN, 1996, s. 174–177.
Kategoria:Deputaci wojewódzcy rokoszu łowickiego Kategoria:Elektorzy Jana III Sobieskiego Kategoria:Elektorzy władców Polski (województwo krakowskie) Kategoria:Konfederaci sandomierscy (1704) Kategoria:Konsyliarze konfederaccy (województwo krakowskie) Kategoria:Konsyliarze konfederacji tarnogrodzkiej Franciszek Lanckoroński Kategoria:Oberszterowie I Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie piechoty I Rzeczypospolitej Kategoria:Podkomorzowie krakowscy Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny 1688 Kategoria:Posłowie na sejm nadzwyczajny 1688/1689 Kategoria:Posłowie na sejm zwyczajny