Wszystkie te czynniki doprowadziły do wzrostu niezadowolenia, które podzielali zarówno możni, jak i klasy niższe. Ponieważ największą siłą napędową rewolty była konfederacja zawiązana przeciwko inkwizycji, toteż działania skierowane były głównie przeciwko kościołom. Bezpośrednią przyczyną rozpoczęcia akcji obrazoburczych było kazanie kalwińskiego kaznodziei Sebastiana Matte'a. Drugim głównym przywódcą w początkowej fazie rewolty był Jacob de Buyzere.
Przebieg rewolty 10 sierpnia 1566 w Steenvoorde, po wspomnianym kazaniu, splądrowana została przez kalwinistów kaplica św. Wawrzyńca. Jeszcze tego samego dnia w innych kościołach tłum w mieście uzbrojony w siekiery, młoty i łomy niszczył wszelkie przedmioty kultu i naczynia liturgiczne. Ikonoklaści splądrowali kościoły m.in. w Antwerpii, Gandawie, Tournai, Valenciennes, Oudenaarde, Mechelen, Turnhout. Od 23 sierpnia rozruchy objęły także północną część Niderlandów – Amsterdam, Utrecht, Leiden, Delft. Jednak w tej części zniszczenia były nieco mniejsze. Jednym z miast, które ucierpiało najbardziej była Gandawa, gdzie w ciągu 24 godzin ikonoklaści dokonali poważnych zniszczeń w siedmiu kościołach parafialnych, jednym kościele kolegialnym, 25 klasztorach, dziesięciu klasztornych domach dla gości i siedmiu kaplicach.