Polskie wydanie Ciała i dusze, 2006.; organizacji, która poddała swej kontroli domy publiczne w Argentynie i sprowadzała kobiety (najczęściej pochodzenia żydowskiego) z Polski.
W 1929 Zizi Halama i Tadeusz Olsza w jednej ze scen tanga „Złota pantera” w rewia „1000 pięknych dziewcząt” w Teatrze „Morskie Oko” w Warszawie.
W początkach lat 30. polskie tango stawało się jednak coraz bardziej niezależne od kompozycji spoza kraju. Lata 30., według Jerzego Płaczkiewicza, można zaliczyć do okresu największego rozkwitu polskiego tanga. Przełom nastąpił w 1929, kiedy Jerzy Petersburski skomponował „Tango milonga”. Utwór ten, z niemieckim i angielskim („Oh, Donna Clara”) refrenem, stał się światowym przebojem.
W 1929 Władysław Dan wraz z grupą pięciu młodych muzyków zdecydował się zaśpiewać tanga po hiszpańsku. Występ rozpoczynała „Plegaria” Eduardo Bianco, a kończył utwór „Mamita mía” Enrique Delfino. Władysław Dan napisał na ten koncert dwa tanga: „Siempre querida” oraz „Liana”. Grupa Daniłowskiego, która pierwotnie nosiła nazwę Coro Argentino V.