Ten wprawdzie podsadza chłopca na karuzele, jednak gdy ten biegnie później za nim i próbuje chwytać go za rękę, odtrąca go, przez co młody Pink siada przygnębiony na huśtawkę.
Another Brick in the Wall, Part II Kompozycja W wersji oryginalnej utwór ten brzmi odpowiednio mocno jak na buntowniczy protest song, a jednocześnie utrzymany jest w chwytliwej rytmice charakterystycznej dla przebojów dyskotekowych grupy Chic. Rozpoczyna się rozpoznawalnym krzykiem Rogera Watersa. Ponieważ rozlega się on już w końcówce poprzedniej piosenki, a także ze względu na sposób, w jaki te dwa utwory łączą się ze sobą pod względem treści, The Happiest Days of Our Lives i Another Brick in the Wall Part II często grane są w radiu jedna po drugiej (szczególnie w stacjach rockowych.) Utwór charakteryzuje się wyrazistymi partiami perkusji i wyróżniającym się motywem gitarowym w tle, a także gładką lecz niespokojną solówką Davida Gilmoura, która posłużyła później miesięcznikowi muzycznemu Mojo za jeden z argumentów uzasadniających wliczenie jej wykonawcy w poczet najlepszych gitarzystów wszech czasów. W nagraniu uczestniczy poza tym chór dziecięcy ze szkoły Islington Green School, który w pewnych fragmentach wykonuje partie wiodące, a w innych stanowi tło dźwiękowe dla muzyków zespołu.