Jamy były izolowane warstwą gliny, co zabezpieczało przed wdzieraniem się wody do obiektów. Dwuspadowe dachy ustawiano na kilku słupach, między którymi przestrzeń wypełniano za pomocą plecionki. Znane są także obiekty tworzone w konstrukcji sumikowo-łątkowej oraz pozostałości obiektów interpretowanych jako zrębowe.
Obrządek pogrzebowy Obrządek pogrzebowy kultury kijowskiej miał charakter ciałopalny. Z obrębu tej jednostki taksonomicznej znamy jedynie dziewięć cmentarzysk. Jest to bardzo niewielka ilość w porównaniu do długości trwania oraz liczby osad. Te znane cmentarzyska lokowane są z reguły blisko osad, ale tuż przy zbiornikach wodnych lub rzekach. Najprawdopodobniej to właśnie zmiany poziomu wód przyczyniły się do zniszczenia cmentarzysk kultury kijowskiej. Groby na tych cmentarzyskach były położone dość daleko od siebie, w odległości dochodzącej do 200 metrów. Były skromnie wyposażone, zazwyczaj we fragmenty potłuczonych naczyń, prawdopodobnie tych, których używano w czasie ceremonii pogrzebowych. Przed pochowaniem szczątków, ciało najpierw palono na ustrynach, czyli stosach ciałopalnych, których ślady odkrywane są przez archeologów. Wraz ze szczątkami ludzkimi znajdowano nieraz spalone kości zwierzęce, co świadczy o tym, że zwierzęta te układano na stosie wraz z ciałem zmarłego.