Początkowo planowano zamówienie 25 czołgów i tyle też zamówiono wież, lecz ostatecznie ograniczono liczbę czołgów do 10. Czołgi i wieże były dostarczane osobno i montowane w zakładach Carels w Gandawie. 9 nowych czołgów dostarczono w trzech partiach między marcem a sierpniem 1939, ponadto ponownie dostarczono czołg nr 803. Ponieważ czołgi były uważane za broń ofensywną, a Belgia nie chciała podawać w wątpliwość swojej neutralności, Belgowie zaklasyfikowali je jako „ciężkie samochody pancerne” (Autos blindés lourds). 1 września 1939 r. utworzono samodzielny Escadron d’Auto-blindés du Corps de Cavelerie. Tworzyło go 8 sprawnych czołgów. Pozostałe 2 nadawały się do remontu. W czasie walk w maju 1940 r. 4 czołgi zostały zniszczone przez ogień niemieckiej artylerii przeciwpancernej (803, 807, 814, 829), 2 porzucone i zniszczone (?) przez własne załogi. Niemcy Niemcy zdobyli nieustaloną liczbę czołgów AMC-35 we Francji i Belgii. Było to prawdopodobnie kilka sztuk. Czołgi otrzymały oznaczenie PzKpfw AMC 738(f) lub (b). Kilka wież zostało użytych w fortyfikacjach Wału Atlantyckiego na terenie Belgii i Holandii.