W 1559 roku był admirałem i głównodowodzącym floty sprowadzonej przez Filipa II z Niderlandów do Hiszpanii. Po licznych sukcesach otrzymał w 1561 roku tytuł admirała Niderlandów i został członkiem Rady Państwa, gdzie wraz z Wilhelmem Orańskim i hrabią Egmont tworzył tzw. triumwirat (Ligę Możnych) w obronie wolności, który był opozycją w stosunku do kardynała Antoine’a Perrenot Granvelle, biskupa Atrechtu i przywódcy inkwizycji we Flandrii. Horne przeciwstawiał się hiszpańskiemu terrorowi - oddał order Złotego Runa, odmówił uczestnictwa w zjazdach w Bredzie i Hoogstraten, zezwolił kalwinistom na budowę świątyni za murami Tournai.
Chociaż hrabia pozostał do końca życia katolikiem, to jego tolerancja względem protestantów spowodowała, że Weert, gdzie mieszkał, stało się niemal bastionem reformacji. Po rewolcie ikonoklastów w 1566 roku pod wpływem licznych nacisków ze strony katolickich mieszkańców hrabstwa, a przede wszystkim namiestniczki Małgorzaty Parmeńskiej, hrabia Horne próbował odbudować pozycję kościoła katolickiego.