Idzi podczas pobytu w Polsce wystawił przywilej na rzecz opactwa benedyktyńskiego w Tyńcu, w którym za zgodą Bolesława Krzywoustego i jego syna Bolesława oraz biskupa krakowskiego Radosta zatwierdził posiadłości opactwa, takie jak: Tuchów (Tucov), Bieździedza, Krajowice, Pilzno, Brzostek (Brestek), Klecie (Clececi), Dęborzyn (Doborin), Szebnie i wioskę "Vnochovici" (Januszkowice?).
Datowanie legacji Dużo kontrowersji w literaturze przedmiotu wzbudzało datowanie legacji Idziego w Polsce. Proponuje się lata 1123-25 lub 1125-28Karol Maleczyński, Studia nad dokumentem polskim, Wrocław 1971, s. 150-169; Hüls, s. 142-143; Krzysztof Skwierczyński: Recepcja idei gregoriańskich w Polsce do początku XIII wieku, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego 2005, s. 284; Weiss, s. 93-94.. Spór wynika z faktu, że materiał źródłowy jest wyjątkowo skromny, a jego wiarygodność dyskusyjna. Ogółem zachowały się zaledwie trzy dokumenty dotyczące tej legacji: tzw. dokument tyniecki, w którym Idzi zatwierdził posiadłości benedyktyńskiego opactwa w Tyńcu. Kardynał tytułował się w nim jako legat Świętego Kościoła Rzymskiego i papieża Kaliksta II na Węgry i Polskę (S. R. E. et domini Calyxti pape per Ungariam et Poloniam legatus). Dokument jest znany tylko z dwóch trzynastowiecznych odpisów, na dodatek interpolowanych.