Wzorem nurtu epickich kompozycji Sofilosa, artysta rozwijał swą twórczość w tonie ambitnego, monumentalnego malarstwa historycznego. Stosował wciąż archaiczną konwencję wyobrażania postaci w płaszczyznach najszerszych (tj. głowa, ręce i nogi ujęte z profilu, a tors – z przodu (en face). Dość swobodna kompozycja oraz mistrzowskie opanowanie rysunku, wyrażające się w gestach postaci i dokładności opracowania szczegółów ubiorów, stanowi artystyczną zapowiedź okresu klasycznego waz attyckichMaria Ludwika Bernhard: Greckie malarstwo wazowe, dz. cyt., s. 58; por. J.A. Ostrowski, dz. cyt..
Na podstawie charakteru inskrypcji bądź stylistyki przedstawień historycy sztuki przypisują mu pięć waz, dwa kubki i kilka ich fragmentów.
Przypisy
Bibliografia Janusz A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności. Architektura, rzeźba, malarstwo, rzemiosło artystyczne. Katowice: Książnica, 1994, s. 121, seria Słowniki encyklopedyczne „Książnicy” Maria Ludwika Bernhard: Greckie malarstwo wazowe. Wrocław: Ossolineum, 1966, seria Historia kultury materialnej starożytnej Grecji nr 2 Witold Dobrowolski: Wazy greckie – I. Ceramika attycka okresu archaicznego. Warszawa: Muzeum Narodowe w Warszawie, 1977, s. 26 John D. Beazley: Attic Black-Figure Vase-Painters. London-New York: Oxford University Press, 1956, s. 76-78
Kategoria:Malarze starożytnych Aten