Amand z Maastricht (ok. 584–675) – święty katolicki, apostoł Flandrii.
Urodzony w rodzinie szlacheckiej w Poitou (dzis. Francja), Amand zdecydował się na życie zakonne. W wieku 20 lat, wbrew woli rodziny, wstąpił do zakonu na wyspie d'Yeu. Po roku odnalazł go tam ojciec i próbował przekonać do powrotu do domu, jednak bez skutku. Amand przeniósł się w pobliże Tours, gdzie otrzymał święcenia, a następnie udał się do Bourges, gdzie mieszkał w celi przez 15 lat, żywiąc się jedynie chlebem i wodą. Jego ojcem duchowym był biskup, późniejszy święty, Outrille. Odbył pielgrzymkę do Rzymu, po której wrócił do Francji i w 629 (lub 628) roku został biskupem misjonarzem. Głosił ewangelię w północnej Francji i Flandrii na prośbę Chlotara II. We Flandrii rozpoczął ewangelizację od Gandawy, gdzie nie został początkowo dobrze przyjęty, ale w końcu jego praca przyniosła plony. Na terenie całej Flandrii utworzył wiele klasztorów. Gdy w 630 roku skrytykował styl życia króla Dagoberta I, został wygnany z Francji. Jednak wkrótce król poprosił go o powrót i udzielenie chrztu jego synowi, Amand odmówił. Święty prowadził działalność misyjną także wśród ludów słowiańskich.