Na mistrzostwach świata w Oslo/Mińsku/Kontiolahti w 1990 roku wspólnie z Pieralberto Carrarą, Johannem Passlerem i Andreasem Zingerle zdobył złoty medal w sztafecie. Był to pierwszy w historii złoty medal dla Włoch w tej konkurencji. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Lahti razem z Hubertem Leitgebem, Gottliebem Taschlerem i Simonem Demetzem zwyciężył w biegu drużynowym. Także to zwycięstwo było pierwszym włoskim triumfem w historii. Kolejne zwycięstwo w sztafecie, startując z Passlerem, Carrarą i Zingerle, odniósł podczas mistrzostw świata w Borowcu w 1993 roku. Ponadto w 1994 roku reprezentacja Włoch w składzie: Carrara, Leitgeb, Zingerle i Pallhuber zwyciężyła w biegu drużynowym na mistrzostwach świata w Canmore.
Swój jedyny indywidualny medal wywalczył na mistrzostwach świata w Osrblie w 1997 roku. Zwyciężył tam w sprincie, wyprzedzając swego rodaka - René Cattarinussiego i Olega Ryżenkowa z Białorusi. Został tym samym pierwszym w historii włoskim mistrzem świata w tej konkurencji. Osiem dni później razem z Cattarinussim, Favre i Carrarą zajął na tej imprezie trzecie miejsce w sztafecie. Był też między innymi siódmy w sprincie podczas mistrzostw świata w Ruhpolding rok wcześniej.