Gdy wysiłki odzyskania majątku spełzły na niczym, Peregrinos udał się do Egiptu, do cynika Agatobulosa. Lukian podaje, że uczynił to, by się wprawić w publicznej masturbacji. Publiczne oddawanie się masturbacji było przejawem cynickiej cnoty: anaidei, czyli odrzucenia norm moralnych i obyczajowych, uznawanych za konwencje i rzeczy moralnie obojętne i co łączone było u niego ze skrajnym zaniedbaniem potrzeb cielesnych (askesis).
Udał się do Italii, skąd go wydalono, a następnie do Grecji. W obu prowincjach spotkał się z represjami, z powodu obelg, które rzucał na cesarza, filozofów i ludzi cenionych. Jego zwolennicy wskazywali natomiast, że praktykował on cynicką cnotę parezji: bezpośredniego i odważnego wypowiadania się. W końcu zdecydował się popełnić samobójstwo poprzez samospalenie podczas igrzysk olimpijskich, w Harpinie, niedaleko Olimpii.
Zdaniem Lukiana wynikało to z jego próżności i chęci zapewnienia sobie pamięci potomnych. Być może jednak, Peregrinos chciał w ten sposób okazać cnotę apatii – pogardy wobec śmierci i nieczułości na cierpienie. Współcześni historycy wskazują tu na związki myślenia cynickiego z filozofami indyjskimi.
Lukian (który mógł być świadkiem samospalenia) przekazał ostatnie słowa Peregrinosa:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Cynicy Kategoria:Ludzie zmarli w wyniku samospalenia (forma samobójstwa) Kategoria:Zmarli w 165