Kuźma Nikitowicz Galicki (, ur. w Taganrogu, zm. 14 marca 1973 w Moskwie) – generał armii Armii Radzieckiej (1955), Bohater Związku Radzieckiego (19 kwietnia 1945).
Życiorys Urodził się w rodzinie robotniczej. W 1917 wcielony do wojska, był podoficerem. W 1918 dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej na Ukrainie, w składzie Frontu Południowego i Południowo-Zachodniego, na stanowiskach dowódcy plutonu, kompanii i batalionu.
W 1922 ukończył Wyższą Szkołę Taktyczną Piechoty i Akademię Wojskową im. M. Frunzego w 1927 r. Jako dowódca dywizji brał udział w wojnie radziecko-fińskiej 1939-1940.
Po napaści Niemiec na ZSRR dowodził dywizją i korpusem, był zastępcą dowódcy armii na Froncie Zachodnim i Północno-Zachodnim (czerwiec 1941 – marzec 1942), potem od września 1942 dowódcą 3 Armii Uderzeniowej i 11 Gwardyjskiej Armii w składzie Frontu Kaliningradzkiego, 1 Nadbałtyckiego i 3 Białoruskiego.
Po wojnie dowodził wojskami Specjalnego Okręgu Wojskowego (1945–1946), Przykarpackiego (1946–1951) i Odeskiego Okręgu Wojskowego (1951–1954), Północnej Grupy Wojsk (1955–1958). W latach 1958–1961 dowódca Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego.
Od stycznia 1962 w stanie spoczynku. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 2. do 5. kadencji.