W Buchenwaldzie przebywał do końca wojny.

29 grudnia 1945 został posłem do Krajowej Rady Narodowej, z nominacji PPR. W latach 1947–1969 był posłem na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II, III i IV kadencji. W latach 1945–1948 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PPR w Poznaniu, w 1948 wraz z PPR przystąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, zostając członkiem Komitetu Centralnego (będąc nim do 1964) oraz zastępcą kierownika Wydziału Organizacyjnego KC (którym był do 1949). Od września 1956 do listopada 1956 pełnił funkcję I sekretarza KW PZPR w Poznaniu. Od 1948 do 1964 członek KC PZPR, a w latach 1964–1968 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Od lipca 1949 do lutego 1950 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Administracji Publicznej, a potem pierwszym ambasadorem PRL w Niemczech Wschodnich, w latach 1954–1955 dyrektorem Urzędu do Spraw Wyznań, następnie do 1956 ambasadorem PRL w Rumunii.

W 1949 jako członek Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju był delegatem Krajowej Rady Obrońców Pokoju na Kongres Obrońców Pokoju w ParyżuTrybuna Robotnicza, nr 92 (1481), 9 kwietnia 1949, s. 1..