W 1927 ukończona została katedra katolicka. Izbę rzemieślniczą utworzono w 1931 roku. W 1947 powstał w mieście pierwszy most na Nigrze a Wielki Meczet ukończono rok później.
18 listopada 1955 r. Bamako uzyskało prawa gminy miejskiej. Pierwszym burmistrzem miasta, wybranym 16 listopada 1956 r. został Modibo Keïta, późniejszy prezydent niepodległego kraju.
Gdy 22 września 1960 ogłoszono niepodległość Mali, Bamako stało się stolicą nowej republiki. Liczba mieszkańców wynosiła wówczas ok. 160 tys. mieszkańców.
Współczesne miasto jest nowoczesną metropolią w sercu Afryki Zachodniej. Oprócz wspomnianego połączenia kolejowego z Dakarem, posiada też międzynarodowy port lotniczy, zapewniający komunikację z wieloma miastami Afryki i Europy, oraz autostradę do Wybrzeża Kości Słoniowej (w ostatnich latach granicę jednak zamknięto ze względu na niestabilną sytuację polityczną w Wybrzeżu Kości Słoniowej).
Gospodarka Bamako jest głównym portem rzecznym i ośrodkiem handlowym kraju (zwłaszcza handel rybny). Rozwinięty jest tu przemysł budowlany, włókienniczy i spożywczy (olejarski, tytoniowy, przetwórstwo owoców). Kwitnie tu też rzemiosło artystyczne, m.in. tkactwo, złotnictwo, wyroby z drewna, kości słoniowej, skóry.