W 1675 roku w całej jeździe lekkiej służyło zaledwie 660 żołnierzy. W latach 1675–1683 nastąpił ponowny masowy nabór spowodowany wojnami z Turcją (1672–1676 oraz 1683–1699) i liczba chorągwi lekkich wynosiła nawet 26 w 1676 r. Za panowania Jana III Sobieskiego wprowadzono kilka zmian. Organizowani byli w osobne pułki z połączonych chorągwi tatarsko-wołoskich, których liczebność zmniejszyła się do ok. 60–100 koni. Pułkownika wybierano spośród rotmistrzów. Od 1683 roku tatarów oraz wołochów nazywano oficjalnie lekką jazdą, która stanowiła 1/5 wojska.
Od 1717 roku W XVIII wieku oddziały tego typu pojawiły się także w armiach saskiej i francuskiej pod nazwą ułanów, gdzie nazewnictwo formacji wywodziło się od stroju, uzbrojenia i sposobu walki podobnego do taktyki stosowanej w ordzie. Pierwsze oddziały tatarskie w wojsku o zachodnich tradycjach utworzono w wojsku pruskim. Z rozkazu Fryderyka II na początku 1741 roku podpułkownik von Natzmer zwerbował z obywateli Korony i Litwy 6 szwadronów jazdy lekkiej umundurowanej na wzór jazdy tatarskiej, które nazwano pułkiem tatarskim.