Muzyka grenlandzka to mieszanka dwóch głównych nurtów – inuickiego i duńskiego z wpływem amerykańskim i brytyjskim. Największa wytwórnia płyt to ULO z Sisimiut, stworzona przez Malika Høgh i Karstena Sommer. ULO wydaje muzykę grenlandzkich zespołów rockowych, jak np. Sume, piosenkarzy popowych takich jak Rasmus Lyberth, grup hip-hopowych, np. Nuuk Posse, a także muzykę ludową. Elementy nowoczesnej muzyki grenlandzkiej są także wykorzystywane przez muzyka jazzowego Kristiana Blaka.
Muzyka ludowa Zarówno Inuici, jak i Duńczycy podtrzymują swoje specyficzne formy muzyki ludowej. Tradycje ludowe z całego kraju obejmują m.in. opowieści, cieszące się znacząco mniejszą popularnością od czasu powstania w 1857 roku Południowo-Grenlandzkiej Drukarni S.A.
Muzykę tradycyjną, która najlepiej poradziła sobie z kontaktem z Europą, można znaleźć we wschodniej i północno-wschodniej części wyspy. Obejmuje ona m.in. inspirowane religią tańce z bębnami, do których muzyka grana była na owalnym bębnie, zrobionym z niedźwiedziego pęcherza, naciągniętego na drewnianą ramę. Taniec z bębnami to „jedyny rdzenny rodzaj muzyki” z Grenlandii. Dziś wykonuje się go w związku z niedawno powstałą tendencją badania korzeni. Szamani używali bębnów do ceremonii religijnych, a od czasu do czasu organizowano pojedynki na pieśni.