to powoduje malenie energii kinetycznej i momentu pędu.
Efekt Poyntinga-Robertsona można także rozważać w układzie związanym z cząstką i rozumieć jako konsekwencję aberracji światła: światło słoneczne pada na cząstkę częściowo z przodu, działając niewielką siłą hamującą.
Siłę działającą na ciało określa wzór:
gdzie: – moc pochłanianego promieniowania, – prędkość ciała (ziarna pyłu), – prędkość światła w próżni, – promień ciała, – stała grawitacji, – masa Słońca, – jasność Słońca, – promień orbity ciała.
Skutki Efekt Poyntinga-Robertsona wywiera duży wpływ na drobiny materii międzyplanetarnej, które są zbyt duże, aby ciśnienie promieniowania usunęło je z układu planetarnego. Takie drobiny odpowiadają m.in. za powstawanie światła zodiakalnego (mają w większości średnice 20–200 μm). Materia ta może zostać usunięta z orbity Ziemi na skutek działania efektu Poyntinga-Robertsona w czasie rzędu 100 tys. lat, znacznie mniej niż istnieje Układ Słoneczny. Oznacza to, że ośrodek ten musi być zasilany nową materią, pochodzącą np. ze zderzeń małych planetoid, a według badań naukowych z 2009 roku w większości z rozpadu komet krótkookresowych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Mechanika nieba Kategoria:Szczególna teoria względności Kategoria:Zjawiska fizyczne