Park Narodowy Taï (fr. Parc National de Taï) – park narodowy w południowo-zachodnim Wybrzeżu Kości Słoniowej, położony między rzekami Sassandra i Cavalla, niedaleko granicy z Liberią. Park założono w 1973 roku, a w 1982 roku wpisano go na listę światowego dziedzictwa UNESCO ze względu na dużą różnorodność form flory i fauny na jego obszarze.
Warunki naturalne Obejmuje ok. 3500 km² obszaru jednego z ostatnich pierwotnych lasów deszczowych w Afryce Zachodniej. Jest to największa enklawa leśna w tym regionie kontynentu. W południowej części parku lasy pokrywają lekko pofałdowaną równinę (najwyższy szczyt Niénokué, ok. 623 m n.p.m.). Występują tu wysokie na 40-60 metrów drzewa oplatane lianami i porośnięte epifitami tworzące gęsty dach. Botanicy naliczyli 1300 gatunków roślin wyższych, z czego ponad połowa występuje tylko w tym parku. Żyje tu też wiele zagrożonych gatunków zwierząt, m.in. hipopotam karłowaty. Spotyka się też słonie, lamparty i liczne gatunki małp, ptaków i gadów.