Apatheia (, apátheia, od a 'brak' i páthos 'doświadczenie) – w filozofii starożytnej stan lub postawa nieczułości, beznamiętności, niewzruszoności osiągany przez mędrca i któremu przypisywano wartość etyczną.
W językach nowożytnych ze starożytnej apathei powstało pojęcie psychologiczne (apatia), mające jednak negatywne znaczenie i oznaczającę nieczułość i otępienieOnline Etymology Dictionary.
Filozofia starożytna Już w epoce klasycznej, pod wpływem intelektualizmu Sokratesa, namiętności i emocje były oceniane negatywnie, jako zagrożenie dla jasności osądu i samokontroli. W epoce hellenistycznej to nastawienie uległo radykalizacji i apatheia stała się ideałem w wielu nurtach ówczesnej filozofii, do którego powinien zdążać mędrzec.
Pojęcie apathei jest zbliżone do pojęcia ataraksji, czasami (np. stoików), obu pojęć używa się zamiennie, a czasami można zauważyć różnice znaczeniowe czy związki pomiędzy nimi. Apatheia najczęściej wiązana jest z obojętnością wobec źródeł zamętu wewnętrznego (namiętności), natomiast ataraksja jest stanem braku takiego zamętu (pewną harmonią ducha).