Został tu też zainstalowany (w 1784 r.) jeden z pierwszych w Polsce piorunochronów, ledwie 32 lata po wynalezieniu tego urządzenia przez Beniamina Franklina. Jest to, podobnie jak bardzo nowoczesny w swoim czasie kurant na wieży, kolejny znak postępowości księżnej Aleksandry.
Jako główna regionalna placówka muzealna w Siedlcach musiała podjąć zróżnicowaną działalność. Rozpoczęła zatem gromadzenie zabytków archeologicznych, archiwaliów i pamiątek historycznych, eksponatów geologicznych, zbiorów etnograficznych, wreszcie dzieł sztuki. Muzeum bez uszczerbku przetrwało pierwsze lata II wojny światowej. Niestety, w lipcu 1944 r. niemal wszystkie pieczołowicie kolekcjonowane obiekty muzealne strawił ogień w czasie pożaru budynku ratusza. Na drugą szansę siedleccy muzealnicy musieli czekać ponad 20 lat. W okresie powojennym regionalną placówkę reaktywowano dopiero w 1967 r. pod nazwą Muzeum Ziemi Podlaskiej. Od tej pory ponownie rozpoczęło działalność, i to nie tylko muzealniczą, ale również naukowo-badawczą i oświatową. Pozostało instytucją wielowydziałową, prowadzącą działalność w zakresie historii, archeologii, etnografii, historii sztuki, kulturoznawstwa, a ponadto – poza szczególnym pielęgnowaniem kultury i pamiątek regionalnych – zaczęło wykształcać własną specjalizację.